De debiele dwazen

url1-190x300

De debiele dwazen, het zou zo een album uit Suske en Wiske kunnen zijn, maar het is pure werkelijkheid. Althans, volgens Ben Caudron, schrijver van het boek ‘Niet leuk? Mijmeringen over nieuwe media, mensen en macht‘. Tijdens zijn gastcollege wees hij ons op de pro’s en contra’s van nieuwe en sociale media. En wat blijkt? De mens blinkt uit in stupiditeit. Toch misschien stof genoeg voor een volgend album, Morjaeu en Van Gucht?

Digitale emancipatie

Maar wat zijn sociale media nu juist? Caudron zegt dat dit een heel moeilijk te verklaren begrip is omdat er zoveel verschillende meningen over zijn. Waarom behoort Facebook voor iedereen wel tot deze groep, maar denkt niemand aan e-mail als sociaal medium?

Feit is wel dat deze media onlosmakelijk verbonden zijn met de opkomst van het internet. En dat internet, dat bestaat al langer dan we denken. Al in 1971 werd er een eerste chip gecreëerd en een paar jaar later werd het internet al gebruikt als onderzoeksproject van militaire overheden in de Verenigde Staten. In de jaren 90 volgde dan de grote doorbraak bij het internationale publiek. Een nieuwe, digitale wereld ging open voor de gewone sterveling. Tegenwoordig kunnen we het internet zelfs omschrijven als een groot shoppingcenter en praatcafé. Vraag maar eens aan de gemiddelde mens waar hij zich na zijn werk- of schooluren vooral mee bezighoudt…

Maar wat nu met die sociale media? Ze laten je ten eerste toe om ergens aanwezig te zijn en een identiteit op te bouwen. Iedereen profileert zich op een bepaalde manier door het kiezen van een bepaalde profielfoto en de manier waarop hij communiceert met anderen. Caudron omschrijft de sociale media als ‘een straathoek waar iedereen met pamfletjes staat te zwaaien. Iedereen wil zijn pamfletjes uitdelen, maar niemand aanvaardt ze van de anderen.’

Het is nu eenmaal een feit: we willen dingen uit ons eigen leven delen met anderen. De mens is dan ook een sociaal wezen en vindt het leuk om relaties met andere mensen te bevestigen en te versterken. Sociale media spelen hier vandaag de dag een belangrijke rol in. Toch klikken mensen tegenwoordig zonder nadenken op de ‘vind ik leukknop’ op Facebook, gewoon omdat een goede vriend iets gepost heeft, wat op zich niet eens zo grappig of interessant hoeft te zijn. Facebook is dan ook uitgegroeid tot een populariteitsmeter. Veel vrienden, likes of reacties en mensen voelen zich goed.

Ook de manier waarop iemand zich op Facebook profileert, heeft gevolgen voor de manier waarop mensen tegenover deze persoon staan. Als iemand bijvoorbeeld alleen maar feestfoto’s post, gaan mensen denken dat dit een echte ‘party animal’  is, iemand die het niet zo nauw neemt met de verantwoordelijkheden die het leven met zich meebrengt. Zo ontstaan al snel vooroordelen, maar vergeet niet dat een mens zich dikwijls anders voordoet op Facebook dan hij in werkelijkheid is…

Facebookrevolutie

Wie tegenwoordig niet op Facebook te vinden is, wordt al snel met de vinger gewezen. (No offence, Barbara Bemelmans).  En dat is niet verrassend, aangezien er maar liefst 4,8 miljoen Belgische accounts zijn. Moest u er nog aan twijfelen, de sociale media zijn wel degelijk de rol van de traditionele media aan het overnemen. Toch zijn deze traditionele media allesbehalve met uitsterven bedreigd. De markt is enkel en alleen maar breder geworden. Media worden tegenwoordig op subtiele wijze geïntegreerd en ook de traditionele media maken gebruik van de nieuwe media. (Zie blog ‘Survival of the fittest‘). Ook de gedachtegang van mensen is sterk geëvolueerd sinds het ontstaan van het internet en de nieuwe media. Terwijl het vroeger vanzelfsprekend was om de fiets te nemen richting bibliotheek voor het opzoeken van informatie, verwachten ze nu dat ze met een paar muisklikken toegang hebben tot alles wat ze nodig hebben.

Sociale media worden tegenwoordig echter ook te pas en te onpas genoemd als oorzaak van bepaalde gebeurtenissen. Zo heeft de Westerse wereld ons tijdens de Arabische Lente proberen wijsmaken dat het om een ‘Facebookrevolutie’ ging, terwijl dat helemaal niet het geval was. Facebook en Twitter hebben wel een rol gespeeld in de mobilisatie, maar waren op zich geen oorzaken van de opstanden.  Aan de andere kant is er een grote verdraagzaamheid ten opzichte van deze platformen. Zo vindt iedereen het normaal dat Facebook bepaalde intieme foto’s censureert, maar schreeuwen ze wel moord en brand als ze betrapt worden bij het doen van iets wat niet mag.

Stupiditeit alom

Hoewel er 4,8 miljoen Belgische Facebookaccounts zijn, is 80% hiervan vooral passief aanwezig op dit platform. Amper 20% is actief bezig met het verdelen van informatie. Dit wordt de Paretoverdeling genoemd. Caudron wijst er echter op dat deze verdeling niet volledig klopt. Er wordt dan nu ook vooral gesproken over de 1-9-90%-verhouding. Slechts 1% doet echt iets op sociale media, 9% gaat hierop reageren en 90% kijkt ernaar en doet niets.

Caudron beweert ook dat ‘hoe stommer je je gedraagt, hoe meer succes je hebt’. En daar kan ik me, helaas, wel in vinden. Het potentieel van sociale media wordt dan ook niet ten volle benut. Er zijn goede, zinvolle initiatieven, die niet hadden kunnen bestaan zonder sociale media. Het grootste probleem is dat mensen echter nog steeds niet op de juiste manier omgaan met Facebook en Twitter. Correct, debiele dwazen zijn we…

En geef toe: we ergeren ons allemaal wel eens als een van onze Facebookvrienden ons weer eens meldt dat het buiten aan het regenen is. Onderstaand filmpje vat onze Facebookfrustraties nog eens op een ludieke manier samen…

Bronnen:

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s